മുനിചര്യാപഞ്ചകം   1    ഭുജഃ കിമുപധാനതാം കിമു ന കുമ്ഭിനീ മഞ്ചതാം     വ്രജേദ് വൃജിനഹാരിണീ സ്വപദപാതിനീ മേദിനീ     മുനേരപരസമ്പദാ കിമിഹ മുക്തരാഗസ്യ ത-     ത്ത്വമസ്യധിഗമാദയം സകലഭോഗ്യമത്യശ്നുതേ.   2    മുനിഃ പ്രവദതാം വരഃ ക്വചന വാഗ്യമീ പണ്ഡിതോ     വിമൂഢ ഇവ പര്യടന്‍ ക്വചന സംസ്ഥിതോfപ്യുത്ഥിതഃ     ശരീരമധിഗമ്യ ചഞ്ചലമനേഹസാ ഖണ്ഡിതം     ഭജത്യനിശമാത്മനഃ പദമഖണ്ഡബോധം പരം.   3    അയാചിതമലിപ്സയാ നിയതിദത്തമന്നം മുനി-     സ്തനോഃ സ്ഥിതയ അന്വദന്‍ പഥി ശയാനകോfവ്യാകുലഃ     സദാത്മദൃഗനശ്വരം സ്വപരമാത്മനോരൈക്യതഃ     സ്ഫുരന്‍ നിരുപമം പദം നിജമുപൈതി സച്ചിത് സുഖം.   4    അസത്സദിതി വാദതോ ബഹിരചിന്ത്യമഗ്രാഹ്യമ-     ണ്വഖര്‍വമമലം പരം സ്തിമിതനിമ്നമത്യുന്നതം     പരാങ്മുഖ ഇതസ്തതഃ പരിസമേതി തുര്യം പദം     മുനിസ്സദസതോര്‍ദ്വയാദുപരിഗന്തുമഭ്യുദ്യതഃ.   5    സ്വവേശ്മനി വനേ തഥാ പുളിനഭൂമിഷു പ്രാന്തരേ     ക്വ വാ വസതു യോഗിനോ വസതി മാനസം ബ്രഹ്മണി     ഇദം മരുമരീചികാസദൃശമാത്മദൃഷ്ട്യാഖിലം     നിരീക്ഷ്യ രമതേ മുനിര്‍ നിരുപമേ പരബ്രഹ്മണി.